Maandag 10 juli 2006: Voordat ik hem weer terug bracht naar Rijndam (met de metro), moest hij eerst zijn medicijnen nog via de sonde. Dit viel echter gelijk verkeerd, werd dus overgeven. Wonder boven wonder bleef de sonde erin ! Pfff. We hadden vrijdag nog niet zijn nieuwe planning gehad, dus wisten nog niet hoe laat hij met wat ging beginnen. Dat bleek dus houtbewerking te zijn. Dat werd dus weer wat ingekort vanwege een overdrachtje naar de verpleging toe (over het verjaargadsweekend) én hij moest opnieuw zijn medicijnen krijgen. Ook werd hij weer gewogen, nu 23 kg. Ik ging daarna door naar de KPN. En ja hoor: om 14:40 kreeg Coby weer een telefoontje vanuit Rijndam. Het ging wéér over zijn sonde, maar deze keer had hij hem niet uitgespuugd, maar hij zat verstopt !! Dus.. er zou gelijk een iets dikkere geprobeerd worden. Heel veel verschil zou hij daar niet van merken. Nou, dat misschien niet, maar het inbrengen lukte dus totaal niet. Ik was wel bij hem, maar maar dat bood niet genoeg troost en rust. Na 3 x werd het daarom gestaakt. Toen Coby met Fabian aan kwamen, was hij dan ook erg teneer geslagen- down. We voelen ons zo naar en machteloos dat hij zoveel nare dingen moet meemaken. We doen wat we kunnen, maar we kunnen het lang niet altijd voor hem verlichten. Halverwege de oefeningen met Anja, de therapie assistente, begon hij weer enigszins op te klaren. Even later ook nog combitherapie met de logopediste en fysio. Na nog een kort spelletje met ons moest dan toch weer een poging gedaan worden om de sonde in te brengen. Nu lukte het gelukkig wel in 1 x. Nu maar hopen dat hij er eens 6 weken in blijft zitten. Mede door dit gedoe was hijj weer flink versleten en na het avondeten dus spoedig in bed om bij te komen.